ناگفته های یک بانوی اردیبهشتی

یک عمر گذشت و عاقبت فهمیدیم از دل نرود هر آنکه از دیده رود...!...

مپرس حال مرا روزگارم یارم نیست جهنمی شده ام هیچ کس کنارم نیست نهال بودم و درحسرت بهار ولی درخت می شوم و شوق برگ وبارم نیست به این نتیجه رسیدم که سجده کردن من به جز مبارزه با آفریدگارم نیست مرا زعشق مگوئید گمشده ای است که هر چه هست ندارم که هر چه دارم نیست شبی به لطف بیا برمزار من شاید بروید آن گل سرخی که برمزارم نیست...

او می رسد که باز هم عاشق کند مرا او قول داده است به قولش وفا کند...!...

xa0چه دنیای عجیبی است من اصلا کاری به کار هیچ کس ندارم ، و همین بی آزار بودن من ، با خودم بودن من ، باعث می شود که همه درباره ام کنجکاو بشوند ......