ناگفته های یک بانوی اردیبهشتی

باریک تر از موی سرت گردنِ ما بود! آن روز که موهای تو در باد رها بود......

بهار اندامِ من! این شهر را اردیبهشتی کنکه من برعکسِ شاعرها، به شدت ضد پاییزم xa0...

ای که گفتی جان بده تا باشدت آرام جان جان به غم هایش سپردم نیست آرامم هنوز...!...

او می رسد که باز هم عاشق کند مرا او قول داده است به قولش وفا کند...!...

همچنان که برگ خشک نماند بر درخت مایه ی رنج تو باشم رفع زحمت میکنم...!...

ساده از«من بی تو میمیرم»گذشتی خوب من!من به این یک جمله ی خود سخت ایمان داشتم......

هرگز به تو دستم نرسد ماه بلندم! اندوه بزرگیست چه باشی...چه نباشی..! xa0 +آهنگ وبلاگ...

وقتی رفتی،تا آخر برووقتی ماندی،تا آخر بماناین تن خسته است...!خسته...از نیمه رفتن ها...!از نیمه ماندن ها...!...

از تو هم دل کندم و دیگر نپرسیدم ز خویش چاره معشوق اگر عاشق ز او دل کند چیست؟...

تو همانی که دلم لک زده لبخندش رااو که هرگز نتوان یافت همانندش رامنم آن شاعر دلخون که فقط خرج تو کردغزل و عاطفه و روح هنرمندش را...!...

خداحافظ تابستان! اما یادت باشد روزهای گرمت به سردی گذشت...!...

نبودنت بر گونه هایم جاری می شود و سرچشمه ای می شود برای آغاز خاطره شدنت...!...

امّا خاطرت باشد! هميشه، اين تويی كه میرَوی، هميشه، اين منم كه، میمانم...!...